Ο Σωκράτης είπε…

Λευκό, ασημένιο, επιθυμίες που έγιναν ζεστές ανάσες, βλέμματα μια ζωής.. ατέλειωτα χρυσάνθεμα.

Το τέλος ενός κύκλου, ο πρώτος κύκλος.

Φως ,σκοτάδι, βλέφαρα, δάκρυ,

Το δάκρυ,

Πάθος, το πάθος για να ανέβεις όλους τους ορόφους της πολυκατοικίας

Η τέλεια ηρεμία,

Το απολυτό χάος,

Η δύναμη,

Το ανεκπλήρωτο,

«γιατί το ανεκπλήρωτο κατάσχει την ψυχή μας¨?’’ γιατί πάντα να με κυνηγά το ανεκπλήρωτο Σωκράτη,

Κενό, λεύκη σελίδα

Το πάθος δημιουργεί την δύναμη,

Η πιστή του φωτός,

Η φωτιά του κεριού

Το μυστικό σου,

Σε αναζητώ,

Η αιώνια αναζήτηση………

A.

24.5.13

Πες μου ένα παραμύθι να ησυχάσω

Ήρθε η στιγμή για λίγο να κοιμηθώ

Κι ήρθε πάλι καλοκαίρι, πώς θα τ’ αντέξω…….

Οι μόνοι που πραγματικά πληγώνουμε είναι αυτοί που αγαπάμε περισσότερο.
Κολακεύουμε όσους γνωρίζουμε ελάχιστα.
Ευχαριστούμε τον περαστικό επισκέπτη.
Ενώ χτυπάμε απερίσκεπτα όσους μας αγαπούν περισσότερο.

I’m like a bird, I’ll only fly away ,I don’t know where my soul is, I don’t know where my home is…..

it’s about wanting something you can’t have.

“As I mature I realize that I talk to myself more, I correct my own mistakes, I follow my own advice. Less people are around and that has allowed me to connect with myself. I’ve become one of my own best friends.” 

Αγάπησα στα μάτια σου όλα τα τρένα, 
όλη την υπομονή που είχαν για μένα , 
πάντα με περίμενες αργά όταν γυρνούσα , 
μου ζέσταινες τα χέρια όταν πονούσα 
κι όταν τα πρωινά έβγαινα στον ήλιο ,
είχα την αγάπη σου να με ζεσταίνει στο κρύο 
κι όταν όλοι γύρω μου ζωγράφιζαν τη θλίψη , 
έβλεπα το γέλιο σου κι έπαιρνα δύναμη .
Υπάρχει κάτι νέο , ο ουρανός με βλέπει , 
με μία κιμωλία χαράζει τον Δεκέμβρη ,
την ώρα που ακριβώς κάποιος χάνει μια στιγμή , 
φεύγουν δυο πουλιά απ την πιο ψηλή οροφή
κι είναι σαν εσύ κι εγώ να είμαστε ένα , όταν όλα γύρω μου ,
δείχνουν χαμένα , σαν ένα φορτηγό να θυμάμαι τον τα μέρη που άφηνα , 
χιλιάδες χιλιόμετρα , ατέλειωτα χρυσάνθεμα…. 
Σαν μπουκέτο από ερωτήματα μοιάζει η ζωή ,
το άπειρο ταβάνι και η αριθμητική ,
πάλι με κοιτάς δεν θέλω να φύγω , 
σπάνε όλα μέσα μου και μπαίνει ένας σκύλος .
Και είμαστε όλοι μπερδεμένοι κι αυτό το μπαλόνι , 
στο μεγάλο μου δάχτυλο η μέρα ματώνει . 
Εκεί που υπάρχει φόβος δεν υπάρχει αγάπη , 
στα πιο μεγάλα πάθη κρύβονται λάθη .
Η άγνοια φέρνει άρνηση, μια ρωγμή στο στήθος 
και μες στο χάος τρέχει κατάλευκη σαν λύκος , 
στα δόντια αυτά που σάπισαν η μνήμη ας ανθίσει 
κι ο άσωτος υιός στο σπίτι να γυρίσει . 
Και είναι σαν εσύ κι εγώ να είμαστε ένα , 
όταν όλα γύρω μου , δείχνουν χαμένα ,
σαν ένα φορτηγό να θυμάμαι τα μέρη που άφηνα , 
χιλιάδες χιλιόμετρα , ατέλειωτα χρυσάνθεμα…. 
Τα μάτια κοιτάζω ποτέ δεν λένε ψέματα ,
οι άνθρωποι κάνουν λάθη , ασαφείς υπολογισμούς , 
οι ψευδαισθήσεις τους καταρρέουν σαν σκηνικά , 
με την τελευταία παλίρροια όλα έδειχναν καθαρά
και οι υποσχέσεις τους σαν θρίαμβοι σβήνουν , 
σαν φύλλα στους δρόμους όλα τώρα πέφτουν . 
Το κεφάλι μου προσπαθώ να κρατήσω ευθεία 
μα τα βλέπω όλα ανάποδα μες την τέλεια ηρεμία , 
οι βιολέτες δεν είναι μπλε μα η καρδιά της είναι 
σαν έρημο βασίλειο που οι πάνθηρες φυλάνε. 
Ορκίζομαι στο Θεό , στην δύναμη που φέρνει ,
στον ήλιο αυτό που λάμπει και με προστατεύει
να προσπαθήσω ν αγαπώ μες στις αντιφάσεις , 
σε ότι εναντιώθηκα μες στις καταστάσεις , 
σαν ένα φορτηγό να θυμάμαι τα μέρη που άφηνα , 
χιλιάδες χιλιόμετρα , ατέλειωτα χρυσάνθεμα..

αφιερωμενο σ’εσενα…

“I know nothing with any certainty, but the sight of the stars makes me dream.” ~ Vincent van Gogh

Your sailor eyes
The water in the well
A thirst to fill..

Συνέχεια στα όρια κουράζομαι κι εγώ να σε ταξιδεύω και να ναυαγώ..

if she’ s real then he cannot lose her again..

I never thought about how much words can hurt, but now I realize that they do.

Την έχω κλείσει μες στο χθές
Μόνο για κείνη μη μου λες..